مقدمه: پزشکی و فن آوری های مربوط به آن، یکی از مسایل قابل توجه در تاریخ کشورهای اسلامی محسوب می شود، اما به نظر می رسد که وضعیت کنونی این حوزه چندان مطلوب نیست. پژوهش حاضر با هدف بررسی وضعیت توسعه فن آوری پزشکی با استفاده از تحلیل پروانه های ثبت اختراع حوزه پزشکی کشورهای اسلامی در پایگاه بین المللی ثبت اختراع آمریکا انجام شد.روش بررسی: این پژوهش، توصیفی و از نوع کاربردی بود و جامعه آن را کل پروانه های ثبت اختراع حوزه پزشکی کشورهای اسلامی ثبت شده در پایگاه ثبت اختراع و علایم تجاری آمریکا از ابتدا تا سال 2014 تشکیل داد. داده ها با استفاده از ترکیب فیلدهای نام کشورها و رده جستجو و با استفاده از نرم افزار USPTO استخراج گردید. از نرم افزار USPTO 2 برای به دست آوردن اطلاعات مورد نیاز از هر پروانه ثبت اختراع، از نرم افزار PATREF 5 جهت استنادهای پروانه های ثبت اختراع و از نرم افزار GPS Visualizer جهت ترسیم نقشه پراکندگی جغرافیایی پروانه های ثبت اختراع استفاده شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که از بین 57 کشور اسلامی، تنها 26 کشور از جمله مالزی، ترکیه، عربستان، ایران، امارات و کویت در زمینه اختراعات حوزه پزشکی فعال بودند. از میان موضوعات دارای پروانه ثبت اختراع نیز موضوعاتی همچون داروسازی، ترکیبات ارگانیک، شیمی زیست مولکولی و میکروب شناسی، تجهیزات پزشکی و آزمایشگاهی، دندان پزشکی و جراحی های نوری، حرارتی و الکتریکی، بالاترین رتبه فعالیت را به خود اختصاص دادند. بیشترین ارتباطات کشورهای اسلامی با سایر کشورها در زمینه پروانه های ثبت اختراع حوزه پزشکی نیز با کشورهایی مانند آمریکا، فرانسه، کانادا، آلمان، بریتانیا، ژاپن، مالزی، ترکیه، عربستان و ایران صورت گرفته بود.نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر ضمن ارایه آگاهی به مسوولان کشورهای اسلامی از وضعیت فن آوری پزشکی در مقایسه با کشورهای دیگر، در حوزه سیاست گذاری کلان و خرد کشورهای اسلامی در حوزه مذکور نیز می تواند مفید باشد.

مقدمه: تدارک و توسعه برنامه ارزیابی اعضای هیات علمی تبیین کننده ارزشهای منحصر بفرد و اولویتهای مهم یک موسسه آموزشی می باشد. از راهکارهای موثر تهیه پرسشنامه های ارزشیابی مفیدتر بر اساس شناخت بهتر از ایده ها و ذهنیات سوال شوندگان و همچنین قابلیت اجرا، سرعت و دقت بیشتر در جمع آوری نظرات و استخراج آنها می باشد. حذف پرسشهای اضافه و یا سوالات موازی به کوتاهتر و عملی تر شدن فرآیند ارزیابی کمک شایانی خواهد نمود. در این مطالعه مهمترین عواملی که یک دانشجو در ارزیابی استاد مد نظر قرار می دهد مورد تحقیق قرار گرفته است.روشها: این مطالعه به شکل گذشته نگر با بررسی تحلیلی از اطلاعات جمع آوری شده در پرسشنامه های دانشجویی که جهت ارزشیابی اعضای هیات علمی در سالهای 1375-1378 تدوین و اجرا گردیده است انجام گردید. سوالات موجود و پاسخهای دریافتی در فرمهای دانشجویان بالینی بدون در نظر گرفتن نام، رشته یا بخش ارزیابی شوندگان پس از تبدیل به بانک اطلاعات کامپیوتری و کدگذاری مناسب با نرم افزارهای آماری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. میزان همبستگی پرسشهای هر فرم با پرسش اخر که برآورد کلی دانشجو از استاد را نشان می دهد تعیین و سپس با استفاده از مدل رگرسیون چند متغیره سوالات کم تاثیر تعیین گردید. یافته ها. از مجموع 10624 پرسشنامه با سوالات یکسان که از دانشجویان بالینی طی سالهای 1375-1378 به منظور ارزشیابی اساتید بخشهای بالینی جمع اوری شده بود 10346 فرم که در بر دارنده پاسخ به پرسش «در مجموع استاد خود راچگونه ارزیابی می کنید؟» بودند انتخاب و در این بررسی شرکت داده شدند. این پرسش بیشترین همبستگی را با میانگین نمرات فرم نشان میداد (0.93=r) و با توجه به شکل کلی این سوال به عنوان پرسش مستقل برآورد کلی دانشجو از استاد انتخاب و با بقیه سوالات مقایسه گردید. در بررسی سایر پرسشها کلیه سوالات همبستگی اماری با برآورد کلی نشان می دادند که بیشترین ضرایب همبستگی را پرسش (توان ایجاد تحرک و اشتیاق در دانشجویان در مسایل علمی) (0.82=r)، پرسش (راهنمایی دانشجویان در امور علمی و پژوهشی) (0.806=r) و پرسش (بیان مطالب به صورت روان و واضح و …) (0.805=r) نشان می دادند. در بررسی با مدل رگرسیون چند متغیره سوالات (استفاده از وسایل کمک اموزشی …)، (آموزش مسایل شایع و اورژانس ….) و (توانایی تفسیر ازمایشات و عکس…) فاقد ارتباط معنی دار اماری با برآورد کلی از استاد بودند. در دسته بندی پرسشها به سه حیطه دانش تخصصی، کیفیت و علاقه مندی آموزشی و رفتارهای بین فردی و ارتباط انها با برآورد کلی از استاد کمترین همبستگی را دانش تخصصی استاد نشان می داد. نتیجه. تعدد پرسشها در پرسشنامه دانشجویان معمولا سبب تاثیر پذیری پاسخها از یکدیگر بوده و اطلاعات اضافه تری جز تکرار تضعیف شده پاسخهای سوالات با اهمیت تر نخواهد داشت. در بر آورد کلی دانشجویان از اساتید قدرت بیان، وضوح مطالب، راهنمایی دانشجویان و رفتارهای مناسب بین فردی که منجر به ایجاد واکنش مثبت در دانشجو می گردد بیشترین تاثیر را خواهد داشت.

زمینه و هدف: یکی از مهمترین عوامل در نظام اداره بیمارستانها برخورداری از مدیریت توانمند و مسلط به فرهنگ سازمانی است. مدیران اجرایی بیمارستانها نقش ارزشمندی در توسعه، حفظ و نگه داری فرهنگ سازمانی دارند. این مقاله با هدف مقایسه فرهنگ سازمانی موجود و مطلوب از دیدگاه مدیران اجرایی در بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی تهران تدوین شده است.روش بررسی: این مطالعه بصورت مقطعی و از نوع توصیفی-تحلیلی در طول سالهای 88-1387 انجام شد. نمونه پژوهش را تعداد 15 نفر مدیران اجرایی کلیه بیمارستانهای دانشگاه علوم پزشکی تهران تشکیل می دادند که با روش سرشماری تعیین شدند. جهت گردآوری داده ها از یک پرسشنامه حاوی اطلاعات دموگرافیک و تعداد 30 سوال در رابطه با ده مولفه فرهنگ سازمانی الگوهای ارتباطی در قالب الگوی «استیفن رابینز» پس از انجام پایایی و روایی استفاده شد. از مدیران اجرایی خواسته شد تا دیدگاه خود را در ارتباط با وضعیت موجود و مطلوب فرهنگ سازمانی با توجه به مولفه های بالا در بیمارستان های مورد مطالعه بیان نمایند. داده های بدست آمده در نرم افزار SPSS V-15 جمع آوری و برای تحلیل داده ها از آزمون های «کای دو»، «پیرسون» و «تی» استفاده شد.یافته ها: بیشترین مقدار میانگین در وضعیت موجود فرهنگ سازمانی مربوط به امکان ارتباط مستقیم کارکنان با سرپرستان و در وضعیت مطلوب نیز بیشترین میزان میانگین مربوط به اعطای پاداش بر اساس شایستگی است. بیشترین اختلاف میانگین میان وضعیت موجود و مطلوب عناصر فرهنگ سازمانی مربوط به احساس مباهات کارکنان از عضویت در بیمارستان است.بحث و نتیجه گیری: نتایج بدست آمده نشان داد از دیدگاه مدیران اجرایی به جزء مولفه نظارت یا کنترل و الگوهای ارتباطی به دلیل تبادل موثر اطلاعات و وجود الگوهای ارتباطی، بقیه مولفه های فرهنگ سازمانی در بیمارستان های مورد مطالعه در وضعیت موجود پایین تر از وضعیت مطلوب قرار دارند. از دیدگاه مدیران اجرایی، بین مولفه های فرهنگ سازمانی در وضعیت موجود با وضعیت مطلوب در بیمارستانهای دانشگاه علوم پزشکی تهران اختلاف معنی داری وجود دارد که این امر می تواند در نظام اداره بیمارستانها اختلال ایجاد کند. لذا، پیشنهاد می شود مدیران اجرایی مطلوب سازی فرهنگ سازمانی را در بیمارستانهای مورد مطالعه در اولویت راهبردی خود قرار دهند.

در نظام حقوقی ایران، عقد بیع متشکل از دو تملیک متقابل است که با هم به وجود می آیند و از لحاظ موقعیت سببی در یک رتبه قرار دارند. (ماده 338 قانون مدنی) اما علیرغم این هم رتبه بودن، تقدم و تاخر زمانی دو تملیک ممکن است؛ زیرا دوگانگی «زمان» امور اعتباری به ما اجازه می دهد ضمن حفظ ارتباط سببی تعهدات،آنها را از لحاظ زمانی از یکدیگر جدا کنیم. بنابراین هرچند دیدگاه سنتی فقهی و حقوقی، صحت چنین شرطی را نمی پذیرد اما با توسل به رویکرد جدید و تاکید بر علیت های اعتباری می توان تقدم در آثار عقود را پذیرفت.موضوعی که در این تحقیق مورد بررسی قرار گرفته آن است که طرفین می توانند به اراده خویش توافق به تقدیم «زمانی» انتقال مالکیت نمایند؛ چرا که حوزه امور اعتباری جدا از امور تکوینی و تابع جعل جاعل و اراده طرفین می باشد و بنابر اصل حاکمیت اراده و اصاله الاباحه و ماده 10 قانون مدنی بایستی حکم به صحت چنین توافقاتی داد و نباید با تفاسیری خشک و فلسفی محض ضمن نادیده گرفتن اراده افراد در پی حل مسایل حقوقی بود.